gotver, weer migraine gisteren. weer belangrijk proefwerk gemist. en vandaag voel ik me weer (min of meer) normaal. hoofdpijn komt altijd aanwaaien op de verkeerde momenten. ik balanseer op een dun koort, als ik val, blijf ik zitten, als ik mijn evenwicht weet te houden, ga ik over. en een migraine-aanval op het verkeerde moment, trekt me de diepte in. de druppel die de emmer doet overlopen, zeg maar.
Ken je dat gevoel, dat niemand je begrijpt? Ken je dat gevoel, dat je zo somber bent dat je niet meer weet wat je moet doen? Ken je dat gevoel, dat je zin hebt om uit het raam te springen of zo?
Natuurlijk. Natuurlijk ken je dat gevoel. Iedereen kent het, min of meer. In ieder geval is iedereen wel eens somber, toch? Iedereen is wel eens chagrijnig. En dan? Wat doe je dan? Ga je schoppen en slaan? Ga je schreeuwen? Ga je huilen? Als je je écht heel ellendig voelt, hoe uit je je dan?
De laatste keer dat ik boos was op iemand, is denk ik meer dan drie jaar geleden. Nee, dat is niet waar. De laatste keer dat ik boos was, was ergens gisteren. maar de laatste keer dat ik heb laten zien dat ik boos was, is al lang geleden. het lukt me gewoon niet meer. ik weet niet waneer het begon, maar het lukt me niet om me te uiten. als ik boos op iemand ben, kan ik me gewoon te goed beheersen. ik kan niet zeggen: 'hou op! laat me met rust! doe niet zo klote!'
de woorden krioelen in mijn buik, komen langzaam omhoog, maar blijven steken in mijn keel. ik slik, en ze glijden weer terug. dan, even later, als ik alleen zit (op de wc meestal) bal ik mijn handen tot vuisten. ik heb zin om te grommen of zo, maar goed, onze muren zijn nogal geluiddoorlatend, en ik wil op zo'n moment absoluut niet dat iemand me hoord. ik schreeuw vanbinnen, is stilte, maar dat geeft niet echt dat gevoel van opluchting.
de laatste keer dat ik verdrietig was, is een paar dagen geleden. maar als ik aan mijn moeder zou vragen, waneer ze me voor de laatste keer verdrietig heeft gezien, zou ze andwoorden: 'een paar weken geleden, een maand of zo.' ik ben bast vaak verdrietig. en dan ben ik vaak verdrietig. maar ik weet niet waarom. vaak ben ik verdrietig als ik me onbegrepen voel. en ook dan, kan ik me alleen uiten in de wc. of als ik ziek op de bank lig, wat vaak gebeurd, dan trek ik de deken over me heen. ik maak mezelf zo klein als mogelijk en zorg dat niemand mij gezicht ziet. dan huil ik. tranen over mijn wangen. maar ik maak geen geluid, geen gesnik of zo. nee zeg, stel je voor dat iemand het hoort. op de een of andere manier vind iets in mij dat ik absoluut niet mag tonen hoe ik me voel aan de buitenwereld, zelfs niet aan de mensen die heel diecht bij me staan. maar je kunt niet half huilen, met alleen tranen krijg je dat rotgevoel niet weg. van elk spoortje verdriet of woede of zelfs machteloosheid, blijft iets achter als je het niet uit. vind je het gek dat ik migraine krijg? en als ik dan iemand aan hoor lopen, veeg ik snel mijn tranen weg. 'gaat het wel goed?' vraagt mijn moeder bezorgt. ik probeer te glimlachen. 'ja hoor, prima.' als ik dat zeg, voelt het vanbinnen zo vreemd. zo tegenstreidig, wat ik zeg en wat ik voel. ik voel me onbegrepen, ja logies als je niemand vertelt wat je voelt. ik weet de oplossing op al mijn problemen, maar waarom lukt het me dan niet die toe te passen. telkens als er iemand verdrietig is en dat laat merken, denk ik: dat doe ik de vorige keer ook. maar dat lukt nooit. nooit nooit nooit. waarom is je uiten zo moeilijk?
laatst droomde ik het. ik droomde dat ik me uite. ik schreeuwde en huilde maar niemand keek naar me op. de volgende ochtend zei mijn zusje dat ze me zo had horen woelen en dat ze wakker wat geworden. ik zei niets. maar vanbinnen voelde ik iets gloeien. de energie van de droom hing nog om me heen. afwezig keek ik om me heen. iets in me schreeuwde: dit is een teken! hoe moelijk kan het zijn! schreeuw huil, weet ik het, laat weten wat je voelt! ik stond op en liep naar de wc. maar ik hoefde niet te huilen. ik moest poepen en sprak met mezelf af, de volgende keer dat ik boos op iemand word, zou die gene het verduren. ik kan me wel uiten. echt wel. iedereen kan het. en in mijn droom kon ik het ook. ik haalde diep adem en stond op. ik liep meteen naar de labtop en schreef dit op. mischien maakt het niet uit. mischien hoef ik me niet te kunnen uiten, mischien, als het niet lukt, is schrijven genoeg. maar nee, schrijven is tijdelijk. een overlevingsmiddel, maar ik kan niet elke dag naar de labtop snellen, dat valt op. en tja, ik moet er niet aan denken dat iemand weet dat ik een blog bijhoud. waarom ik dat niet wil? ik weet het niet. ik ben een groot raadsel voor mezelf. maar goed, dat heet puberteit, toch? of is het bij mij iets anders? ik weet het niet. ik weet het echt niet.
