|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
het is al weer een tijdje geleden dat ik geblogt heb. dat komt omdat ik er gewoon geen tijd voor heb. waarom ben ik deze blog ook al weer begonnen? ik ben begonnen omdat ik min of meer gek word van mezelf en al die miljoenen gedachten die maar door mijn hoofd suizen en absoluut niet in toom te houden zijn. ik wilde alles is een keer van me af schrijven. een dagboek idee, maar dan toch anders. ik weet of mensen mijn stukjes lezen. het maakt mij ook niet uit. maar als ik het zelf overlees, schrik ik een beetje. niet omdat het niet klopt, alles wat ik op schrijf is waar, maar het gaat alleen maar over mij. ik heb nog niet een keer iets geschreven over iets anders, over de maadschapij, vrienden, familie, de wereld, alleen maar ik, ik en ik....
TRACKBACK URL: http://www.bloggertje.nl/trackback/33294
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ik heb twee kanten. een gelukkige kant, en een ongelukkige kant. op dit moment zit ik voor mijn gevoel iets te vaak in die ongelukkige kant, maar he, het is zoals het is. wat ik hiermee wil zeggen is, dat deze blog tot mijn ongelukkige kant behoord. ik schrijf alleen als ik me naar voel, aangezien ik schrijf om me beter te voelen. dus, echt blije en opbeurende teksten zul je hier niet vinden. wat dan wel? frustraties en ergenissen. ik schrijf alles van me af. als ik gelukkig ben, hoeft dat niet. als jij, lezer, vind dat ik een deprie-blog heb, dan is dat mischien ook wel zo. bedenk dan dat ik me niet altijd zo voel als ik beschrijf. jammer genoeg wel vaak, maar niet altijd. ...
TRACKBACK URL: http://www.bloggertje.nl/trackback/32780
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Wiskunde. Ik heb er een grote hekel aan. Ik haat niets zo erg als wiskunde. De reden? Ik kan het gewoon niet. ik doe echt ontzettend mijn best, maar het lukt gewoon niet. ik kan er echt helemaal niets van. In de wiskundeles zit ik alleen maar wat leeg voor me uit te staren, ik probeer het te begrijpen, maar mijn maag lijkt om te draaien en de getallen en letters kronkelen door elkaar. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes, bal mijn handen tot vuisten, dwing mijn hoofd het te begrijpen. Maar dat doet het niet. ik span me 120% in, maar het enige wat er gebeurd, is dat ik aan het einde van de les helemaal uitgeput ben en geen puf meer heb voor wat dan ook. Ik word er wanhopig van, als ik naar het bord kijk, en absoluut geen idee heb waar het over gaat. Dan heeft mijn leraar het over ‘de formule die we natuurlijk allemaal kennen’, met de nadruk op natuurlijk. Ik kan die formule wel honderd keer overschrijven, dan weet ik het nog niet. of dan zegt ze, bij een of ander regeltje: ‘dit onthouden we natuurlijk allemaal’. Alsof dat zo vanzelfsprekend is. Alsof ze er de nadruk op wil leggen dat ik er zo slecht in ben. het is zo ontzettend demotiverend, om ergens al je tijd in te stoppen, en dan nog drieën te halen. Eigenlijk is wiskunde voor mij een uur vol ellende, en dat heb ik drie uur per week. Ik doe niets in de wiskundeles. Ik staar naar de sommen, probeer het te begrijpen, wil het niet opgeven, en ondertussen lijkt mijn hoofd wel te ontploffen. Aan het eind van de les loop ik het lokaal uit, en lijkt de wereld nog steeds te draaien. Mijn hoofd bonkt al een gek, en ik heb het gevoel dat ik wel flauw kan vallen. De rest van de schooldag, zijn mijn hersenen volledig uitgeschakeld, aangezien ik nog bij moet komen van die wiskunde. En ondanks al die inspanning, snap ik er nog geen snars van, ik ga eerder vooruit dan achteruit.
...
TRACKBACK URL: http://www.bloggertje.nl/trackback/32308
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Iedereen vind iets van mij. Iedereen vind iets van mijn problemen. Iedereen vind iets van het feit dat ik chronische hoofdpijn heb. Iedereen zegt doe dit, doe dat, iedereen maakt zich zorgen. als je daar nog maar aan toe komt, zeggen ze. Anders heb je echt een probleem, zeggen ze. Je moet er wel voor zorgen dat je dat niet links laat liggen, zeggen ze. Je moet je niet de hele tijd aanstellen, zeggen ze. Nou, weet je wat ik zeg? KAPPEN! Hou op met vinden, je helpt me er niet mee. Als iedereen me nou eens even met rust zou laten, zou echt heel fijn zijn. iedereen maakt zich veel te veel zorgen over mijn school en bla bla bla, maar ik kan het niet. Ik kan het niet, hoor je. Ik houd het niet vol. Dan blijf ik maar zitten. Niets aan te doen. Ik wil gewoon rust. Rust, rust, en rust. Ik hoef geen adviezen meer, en meningen en weet ik niet wat. Ik word gek van iedereen die zo zeker lijkt te weten wat ik moet doen. En nog gekker, word ik van de mensen die me echt niet begrijpen en me ook niet willen begrijpen.
...
TRACKBACK URL: http://www.bloggertje.nl/trackback/32234
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Vaak voel ik me een buitenstaander. Nee, ik ben een buitenstaander. Ik denk, dat er niemand is zoals ik op deze grote, gevarieerde planeet.
Natuurlijk, ik heb vrienden en familie. En natuurlijk kan ik lachen met hen. Maar toch voel ik me eigenlijk nooit echt verbonden. Ik ben gewoon anders dan iedereen. Ik ben veel minder oppervlakkig, heb mensen ontzettend snel door, en ik heb altijd het gevoel dat ik er buiten sta, met mijn hooggevoeligheid, en mijn inzicht en mijn eeuwige gepieker over leven en dood en lijden en weet ik wat allemaal. Ik denk gewoon anders dan de anderen. Sinds een paar maanden, vind ik iedereen… te simpel. Vaak zou ik willen dat ik dat ook kon; lol maken, en leuken dingen doen zonder dat ik denk: wat is het nut hiervan? Helpt dit in mijn ontwikkeling? Word ik hier een beter mens van? Dat gebeurd al bij iets simpels als een kaartspel spelen, en ik wed dat andere meisjes van vijftien dit absoluut niet hebben.
...
TRACKBACK URL: http://www.bloggertje.nl/trackback/32192
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
soms kun je je gedachten niet verwoorden. terwijl je dat we zo graag wilt. dan schrijf ik gedichten: Ik proef de aarde in mijn mond
En streel haar met mijn lippen
Ik tast voorzichtig in het rond
Mijn lichaam stevig in de grond
Mijn geest nog steeds daar boven
Werelds armen om mij heen
Beklemd en zompig opgesloten
Gegraven graf met aard en steen
Verbrijzeld langzaam in het veen
Benauwdheid, knagend, zonder wil
...
TRACKBACK URL: http://www.bloggertje.nl/trackback/32095
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Probeer mij maar niet te begrijpen. Dat lukt je toch niet. ...
TRACKBACK URL: http://www.bloggertje.nl/trackback/32093
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Ik begrijp anderen altijd. Ik kan altijd zien wat iemand anders ziet. Ik heb altijd begrip voor andermans gevoelens. Ik kan altijd met iemand meedenken. Ik hoef iemand maar aan te kijken en ik weet wat diegene echt voelt, altijd. Dat kan ik gewoon. Maar begrijpt iemand mij? Nooit.
Ik kan me te goed inleven in anderen. Ik neem de gevoelens van iemand anders mee. En ik voel me naar als iemand zich naar voelt, en verdrietig als iemand droevig is. Ik zou willen dat ik alleen mijn eigen gevoelens hoefde te voelen, dat zou een stuk makkelijker zijn. maar ik ben nu eenmaal hoog-sensitief; hoog-gevoelig. Dat is soms zo irritant. Ik moet me kunnen afsluiten, maar dat kan ik niet. Ik kan het niet, ik kan het niet, ik kan het niet.
...
TRACKBACK URL: http://www.bloggertje.nl/trackback/32054
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ik snap niets van mezelf. ik herken mezelf niet meer in mezelf. ik voel me verloren. Ver weggedoken in een hoek van mijn kamer, met mijn hoofd op mijn schouders, vraag ik me af wat ik moet doen. Alsof ik gevangen zit in mijn eigen lichaam, zonder dat ik nergens anders heen kan. De gedachten die ik denk, zijn te groot voor me. het zijn er teveel. Ik kan het niet aan. Ik word er gek van. Ik begrijp ze niet. Ik begrijp mezelf gewoon niet. Overspoeld door mijn eigen gedachten, voel ik me alsof ik in duizend stukjes breek. Ik heb zin om te schreeuwen, maar in plaats daarvan bijt ik in mijn kussen. Kon ik maar even mijn hoofd uitzetten. Kon ik maar even niet nadenken. Wat zou dat heerlijk zijn.
...
TRACKBACK URL: http://www.bloggertje.nl/trackback/32052
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ik ben een toekijker. hoezo een toekijker? nou, heel simpel, ik kijk om me heen, luister naar gesprekken, blijf op de achtergrond. ik ben niet zo'n prater. daar ben ik te verlegen voor, en ik weet toch niets te zeggen dat mijn leeftijdsgenoten interesant vinden. maar ik luister graag naar de gesprekken die ze voeren. doordat ik niet veel zeg, en wel veel luister, weet ik meer over hen dan zei over mij. ze moesten eens weten wat ik allemaal van ze wist. dan zouden ze een stuk beter opletten, of ik toevallig hoor wat ze zeggen. ik hoor twee of drie woorden, en mijn hoofd weet al meteen wat er aan de hand is. het is interesant om te kijken hoe anderen in elkaar zitten. en als ze dat nou eens niet willen? dan is dat hun eigen school. ze hebben het er naar gemaakt. zij hebben het ook over mij. ze roddelen over me, maar niet achter mijn rug, nee, ze doen het net zo lief als ik er naast sta. in de kleedkamer bij gym, toen ik nog in de eerste zat bijvoorbeeld:...
TRACKBACK URL: http://www.bloggertje.nl/trackback/31859
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
1 2
|
